Als je een landschap was waar ik doorheen kon lopen,
stil staan en kijken met mijn ogen open
en languit op de harde grond gaan liggen,
er mijn gezicht op drukken en niets zeggen.
Maar 't meeste lijk je op de grote lucht erboven,
waar ruimte is voor buien licht en donkre wolken
en op de vrije wind daartussen,
die in mijn haren woelt en mijn gezicht met kussen
bedekt, zonder te vragen, zonder te beloven.

 

 

Rode haren...
Rooie haren hebben iets mysterieus
in tint, gloed en in glans
nooit kleurloos als in peper en zout
maar in ieder haartje die speciale dans.

Roodharig is voor mij gelijk
aan vrouwelijkheid, aan heks, aan engel
gelijk aan liefdevolle en helse liefde
aan de weerbarstige bloem op stevige stengel.

Rooie haren zo denk ik nu
weerspiegelen misschien wel het bloed
zeggen in de kleur van het hart
en worden door de geest gevoed.

vertrouwen
heb ik nodig
vertrouwen
moet ik krijgen
omdat
zonder dat vertrouwen
ik zal blijven zwijgen

vertrouwen
zal ik vragen
vertrouwen
zal ik geven
omdat
zonder dat vertrouwen
ik niet echt kan leven

vertrouwen
zal ik zoeken
vertrouwen
zal ik vinden
omdat
zonder dat vertrouwen
de angst mij zal verslinden

vertrouwen
zal ik koesteren
vertrouwen
zal ik schenken
want
zonder dat vertrouwen ...
... ik moet er niet aan denken.

een zachte bries over stil water
laat kippenvel op mijn huid
zijn wil ik
als sprakeloos water
wat zich
zo mooi
zonder woorden
uit.